که زمحراب تو برشد به فلک نعره یارب

منم و قامت آن لب بر وای خواجه موذن

تو درمسجد خود زن والی ربک فارغب

به کرشمه ترا برو مکن از بهر خدا خم

اگر این سوخته گوید سخن از بوس و کناری

مکنش عیب که هست این هذیان گفتنش از تب