ای قبله صاحب نظران روی چو ماهت

نرگس همه تن گل شد و در چشم تو افتاد

تا روشنی دیده بیابد زغبارت

سر فتنه خوبان جهان چشم سیاهت

هر گه که ز بازار روی جانب خانه

چون اشک روان گردم و گیرم سر راهت