که دراز ماند دردل هوس قد بلندت

صفتی است آب حیوان ز دهان نو شخندت

اثری است جان شیرین ز لبان هم چو قندت

به کدام سرو بینم که ز تو صبور باشم

منم و هزار پیچش زخیال زلف در دل

به کجا روم که جانم دهد از خم کمندت؟

ز تودور چند سوزم بمیان آتش غم ؟