جان من از مایه غمهای تو پرورده شد

شربت و صلت نجویم کار من خون خوردنست

من خوشم تو مرهم آنجاها رسان که آزردنست

خلق غم گویند و نزد بنده جان پروردنست

کشتن من بر رقیب انداز وخود رنجه مشو

زانکه خون چون منی نه لایق آن گردن است