خلق غم گویند و نزد بنده جان پروردنست

شربت و صلت نجویم کار من خون خوردنست

من خوشم تو مرهم آنجاها رسان که آزردنست

جان من از مایه غمهای تو پرورده شد

کشتن من بر رقیب انداز وخود رنجه مشو

زانکه خون چون منی نه لایق آن گردن است

چاک دامن مژده بد نامیم داد ای سرشک