چه روی بینی از آیینه یی که در زنگ است

چه نقش بندی از اندیشه ای که بی عشق است

هزار پاره کنم جان مگر که در گنجد

که چشم خوبان هم چون دهانشان تنگ ست

شگوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است