مکن ز سنگ دلی جور بر من مسکین

که چشم خوبان هم چون دهانشان تنگ ست

شگوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

هوای باده صافی و نغمه چنگ است

که آخر این دل مسکین دل است نی سنگ است