تازیم در غم تو جامه درم

که تنگ گشته برگل و سمن است

با خودم کش درون پیراهن

که تو جانی و جان من بدن است

وز پس مرگ نوبت کفن است

دل بسی برده ای نکو بشناس

آنکه خسته تر است ازان من است