گو همین یک سخن راست که جانان چون است؟

رخ و زلفش را میدانم باری که خوشند

دل دیوانه من پهلوی ایشان چون است؟

هم به جان و سرجانان که گمانیش مگوی

با که می خورد آن ظالم و در خوردن می

آن رخ پرخوی و آن زلف پریشان چون است؟

چشم بد خوش که هشیار نباشد مست است