چشم بد خوش که هشیار نباشد مست است

گو همین یک سخن راست که جانان چون است؟

با که می خورد آن ظالم و در خوردن می

آن رخ پرخوی و آن زلف پریشان چون است؟

لب می گونش که دیوانه کند آن چون است؟

روزها شد که دلم رفت و دران زلف بماند

یارب آن یوسف گم گشته بزندان چون است؟