یارب آن یوسف گم گشته بزندان چون است؟

چشم بد خوش که هشیار نباشد مست است

لب می گونش که دیوانه کند آن چون است؟

روزها شد که دلم رفت و دران زلف بماند

خشک سالی است درین عهد وفا را ای اشک

زان حوالی که تومی آیی یاران چون است؟

پست شد خسرو مسکین به لگد کوب فراق