خشک سالی است درین عهد وفا را ای اشک

لب می گونش که دیوانه کند آن چون است؟

روزها شد که دلم رفت و دران زلف بماند

یارب آن یوسف گم گشته بزندان چون است؟

زان حوالی که تومی آیی یاران چون است؟

پست شد خسرو مسکین به لگد کوب فراق

مور در خاک فرو رفت سلیمان چون است