اینجا بتوان مرد و از اینجا نتوان رفت

صحرا و چمن پهلوی من هست بسی لیک

همره تو شو ای دوست که تنها نتوان رفت

مائیم و سر کوی تو گر پیش نخوانی

گفتم که ز کویت بروم تا ببرم جان

گفتی بتوان جان من اما نتوان رفت

ای قافله در بادیه ام پای فرو ماند