خون دل گر چه که بسیار برفت اندک ماند

یادم آمد رخ او پای من از کار برفت

در دوید اشک چو بازآمد ز خویش ندید

دل بینداخت هم اندوه و خونبار برفت

صبر هر چند که بود اندک و بسیار برفت

باد خاری ز ره گل رخ من می آورد

جانم آویخت در آن خار و گرفتار برفت