همه گل می دمد از دیده در چشم

از آن محراب ابرو یاد کردم

نمازی چند نیز از من قضا شد

خیال روی او ما را بلا شد

در آب دیده سر گردان چه ماندست

مگر سنگین دل من آشنا شد