مایل به سرو قد او باشد دل خسته مرا

جان هم کشد یار غمش دل خود نه تنها می کشد

خطی که از دود دلم برگرد آن لب سبز شد

ما را از آن سبزی همه خاطر به صحرا می کشد

عاشق که صاحب همت است میلش به بالا می کشد