فردای قیامت که به انصاف رسد خلق

گر خاک وجودم زپس مرگ ببیزند

زنگار گرفته همه پیکان تو یابند

بس دست تظلم که به دامان تو یابند

هر جاکه گریزد دل سودا زده من

بازش به سر زلف پریشان تو یابند