که هر نهال که شاندند باز برکندند

بخانه ای که ره جان نمی توان بستن

چه ابلهند کسانی که دل همی بندند

به سبزه زار فلک طرفه باغبانانند

جمال صحبت هم صحبتان غنیمت دان

که می روند نه ز انسانکه باز پیوندند

بسا ز توشه ز بهر مسافران وجود