قصه زلفش نمی گویم بکس

گوییا سرو خرامان می شود

پرتو رویش چو می تابد ز دور

آفتاب از شرم پنهان می شود

زانکه خاطرها پریشان می شود

من نه تنها می شوم حیران او

هر که او را دید حیران می شود