دهانم بود نزدیک بنا گوش

تعالی الله چه دولت داشتم دوش

که بود آن بخت بیدارم درآغوش

خوش آن حالت که گاه گفتن راز

دو سه بار ای خیال یار با من

بگو خوابی که دیدستم شب دوش

فغان خسرو است از سوزش دل