من به خون خویش پروردم بلای جان خویش

سالها خون خورده ام ازبخت بی سامان خویش

تا زمانی دیده ام روی خوش جانان خویش

از خیال او چه نالم رفت کارم زدست

ای جفا آموخته از غمزه بدخوی خویش

نیکویی ناموزی آخر از رخ نیکوی خویش

روی من از اشک و رویت از صفا آیینه شد