با که گویم حال تنها ماندن دشوار خویش

سخت دشوار ست تنها ماندن از دلدار خویش

مرده را حسرت زمردن نیست هست از بهر آنکه

باز می گیرند زوهم صحبتان دیدار خویش

هر که روزی ناوکی خوردست او داند که چیست