به بابک چنین گفت زان پس جوان

ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

که بر تو نسازم به چیزی گزند

بدارمت شادان دل و ارجمند

که من پور ساسانم ای پهلوان

نبیره جهاندار شاه اردشیر

که بهمنش خواندی همی یادگیر