توبودی من آواز را می شناسم

نبینم به سویش ز بیم دو چشمش

که آن هر دو غماز را می شناسم

شبم تازه شد جان بدشنام مستی

زمن پرس ذوق سخنهای خسرو

که من آن ره و ساز را می شناسم