هزار عهد بکردم که ننگرم رویش

به جای بود دلم تا نشسته بود آن زلف

به باد شد چو پریشان بیوفتاد دلم

چو پیش چشم من آمد نایستاد دلم

تمام عمر من اندرغم جوانان رفت

که هیچگاه از یشان نبود شاد دلم