نه ای گلی که آرد سوی مات هیچ بادی

شب من سیه شد از غم مه من کجات جویم

به شب دراز هجران مگر از خدات جویم

ز پی دل خودست این که من حیات جویم

سخت به سرو گویم خبرت ز باد پرسم

تو درون دیده و دل ز کسان چرات جویم؟