غمازی آن دزدی ازمشک ختن بشنو

زان موی بناگوشت هر کس گله ای دارد

آن طره به یکسو نه از گوش سخن بشنو

نافه همه بوی خوش ازبوی تو می دزدد

از باد هوایت دل صد جان بدید این خود

به شگفت گلی دیگر ای غنچه دهن بشنو

تو جان منی و من دور از تو همی میرم