چون دید توان آن رخ گلفام گرفته

باز آمده ای تابنمایی و بسوزی

در شور میاور دل آرام گرفته

خونم مخور ای دوست که این باده غم آرد

دشنام مرا گفته بدی دوش و همه شب

من لذت آن گفتن دشنام گرفته

من دوزخی عقل و بسا دوزخی عشق