یک دم چو گل سرخی در پیش گل زردی

شبها منم و شمعی هم سوخته و هم مست

گه مرده و گه زنده آهی و دمی سردی

شد وقت گل و روزی فریاد که ننشینی

زانگه که غمت در دل چون حرص بخیلان شد

دارم همه شب چشمی چون دست جوان مردی

گفتم که غمت آخر تا چند خورد خسرو