چو کرسی نهاد از بر چرخ شید

ز پوشیدنی هم ز گستردنی

ابا نامداران بیامد جوان

به جایی که فرموده بود اردوان

جهان گشت چون روی رومی سپید

پرستنده ای پیش خواند اردشیر

همان هدیه هایی که بد ناگزیر