که این دو فتنه بهم می زنند دنیا را

به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا

چه شعبده است که در چشمکان آبی تو

نهفته اند شب ماهتاب دریا را

تو خود به جامه خوابی و ساقیان صبوح