خدا را بر مگردان این بلای آسمانی را

نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده

به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را

به چشم آسمانی گردشی داری بلای جان

نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتن

که از آب بقا جویند عمر جاودانی را