ای جاده انصاف ندیدیم ترازت

در خویش زنیم آتش و خلقی به سرآریم

باشد که ببینیم بدین شعبده بازت

صد دشت و دمن صاف و تراز آمد و یک بار

شهری به تو یار است و غریب این همه محروم

ای شاه به نازم دل درویش نوازت