دائم گرفته چون دل من روی ماهش است

ماهم که هاله ای به رخ از دود آهش است

دیگر نگاه وصف بهاری نمی کند

شرح خزان دل به زبان نگاهش است

دیدم نهان فرشته شرم و عفاف او