بیایم چو خواهی به نزدیک تو

که از من بود شاد و روشن روان

کنون گر پذیری ترا بنده ام

دل و جان به مهر تو آگنده ام

درفشان کنم روز تاریک تو

چو لختی برآمد برین روزگار

شکست اندر آمد به آموزگار