صفای گلشن دلها به ابر و باران نیست

منم که شعر و تغزل پناهگاه من است

چنانکه قول و غزل نیز در پناه من است

که این وظیفه محول به اشک و آه من است

صلای صبح تو دادم به ناله شبگیر

چه روزها که سپید از شب سیاه من است