به زندگانی من فرصت جوانی نیست

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست

من از دو روزه هستی به جان شدم بیزار

خدای شکر که این عمر جاودانی نیست

همه بگریه ابر سیه گشودم چشم