شمع دلی که دامن آه سحر گرفت

یک تار موی او به دو عالم نمیدهند

با عشقش این معامله گفتیم و سرگرفت

چشمک زند ستاره صفت با نسیم صبح

چون شعر خواجه تازه و تر بود شهریار

شعر توهم که درس خود از چشم تر گرفت