باری چو می روی به خدا می سپارمت

دستی که در فراق تو میکوفتم به سر

باور نداشتم که به گردن درآرمت

ای غم که حق صحبت دیرینه داشتی

روزی که رفتی از بر بالین شهریار

گفتم که ناله ای کنم و بر سر آرمت