چون چراغ کرجی ها که به دریا باشد

یار قند غزلش بر لب و آب آینه گون

طوطی جانم از آن پسته شکرخا باشد

لاله افروخته بر سینه مواج چمن

این شکرخواب جوانی است که چون باد گذشت

وای از این عمر که افسانه و رویا باشد

گوهر از جنت عقبا طلب ای دل ورنه