به وصل اگر نرهم شهریار از غم هجران

مهی که خود همه دان است باید این همه داند

بهر چمن که رسیدی بگو به ابر بهاری

که پیش پای تو اشگی بیاد من بفشاند

کجاست مرگ که ما را ز زندگی برهاند