سیه مژه بر نرگسان دژم

که مه تاج بادت مه انگشتری

چو بشنید رودابه آن گفت وگوی

دژم گشت و چون زعفران کرد روی

فرو خوابنید و نزد هیچ دم

پدر دل پر از خشم و سر پر ز جنگ

همی رفت غران بسان پلنگ