فرو ریخت از دیدگان آب زرد

چنین داد پاسخ که من بنده ام

نباشم جدا از تو تا زنده ام

همی گفت با لب پر از باد سرد

چنین گفت با ماه روی اردشیر

که فردا بباید شدن ناگزیر

کنیزک بیامد به ایوان خویش