که من از خار و خس بادیه بستر کردم

تو شدی همسر اغیار و من از یار و دیار

گشتم آواره و ترک سر و همسر کردم

زیر سر بالش دیباست تو را کی دانی

در و دیوار به حال دل من زار گریست

هر کجا ناله ناکامی خود سر کردم

در غمت داغ پدر دیدم و چون در یتیم