که من این گوش ز فریاد و فغان کر کردم

اشک از آویزه گوش تو حکایت می کرد

پند از این گوش پذیرفتم از آن در کردم

بعد از این گوش فلک نشنود افغان کسی

ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در

چشم را حلقه صفت دوخته بر در کردم

جای می خون جگر ریخت به کامم ساقی