گر هوای طرب و ساقی و ساغر کردم

ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در

چشم را حلقه صفت دوخته بر در کردم

جای می خون جگر ریخت به کامم ساقی

شهریارا به جفا کرد چو خاکم پامال

آن که من خاک رهش را به سر افسر کردم