صد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم

با گریه خونین من و خنده مهتاب

آب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم

از چشم تو سرمست و به بالای توهمدست

زان پیش که در زلف تو بندیم دل خویش

ما رشته مهر از همه بگسیخته بودیم