برخاستی که بر سر آتش نشانیم

ای لاله بهار جوانی که شد خزان

از داغ ماتم تو بهار جوانیم

گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود

شمعم گریست زار به بالین که شهریار

من نیز چون تو همدم سوز نهانیم