شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظ

آتش افروزم و شرح شب هجران گویم

گله زلف تو با کوکبه شبنم اشک

کو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم

که من تشنه هم از چشمه حیوان گویم