که اکنون که با رنج گشتیم جفت

ازان تاختن رنجه شد اردشیر

بدید از بلندی یکی آبگیر

جوانمرد پویان به گلنار گفت

بباید بدین چشمه آمد فرود

که شد باره و مرد بی تار و پود

بباشیم بر آب و چیزی خوریم